حواشى و توضيحات ( 1 ) ص 2 ، س 6 - تجلّى . . . : التجلّى : ما يظهر للقلوب من انوار الغيوب . ( اصطلاحات صوفيّه ، ص 126 ) نيز ر . ك : مقالهء « تجلّى » ، اصغر دادبه ، دايرة المعارف بزرگ اسلامى ، ج 14 ، صص 587 - 594 . ( 2 ) ص 3 ، س 6 - كنت نبّيا . . . : در احياء علوم الدّين ( ج 1 ، ص 1 ، مقدّمهء خوارزمى ) و رسالهء سپهسالار ( ص 64 ) بدين صورت و در جامع الصّغير ( ج 2 ، ص 296 ) به صورت : كنت نبيّا و آدم بين الرّوح و الجسد ، آمده است . ( 3 ) ص 3 ، س 17 - در خلوت خاص لى مع اللّه . . . : ر . ك : كشف المحجوب ، ص 480 و حواشى فيه ما فيه ، ص 246 . ( 4 ) ص 4 ، س 7 - بدليسى : بدليس : بالفتح ثمّ السّكون و كسر الّلام و ياء ساكنه و سين مهمله . . . بلدة من نواحى ارمينيّه قرب خلاط ، ذات بساتين كثيرة و تفاحها يضرب به المثل فى الجوده و الكثره و الّرخص و يحمل الى بلدان كثيره . ( معجم البلدان ، ج 1 ، ص 358 ) . ( 5 ) ص 4 ، س 11 - سلطان سلاطين اسلام : پيش از او ( سلطان محمود غازى ) اسم سلطانى نبود ، و نخستين كسى كه در اسلام خود را سلطان خواند ، محمود بود و بعد از او سنّت گشت . ( سياست‌نامه ، ص 65 ) . . . و نخست نام سلطنت بر پادشاهان از لفظ امير خلف ملك سيستان رفت ، چون محمود او را بگرفت و به غزنين آورد ، گفت محمود سلطان است و از آن پس اين لقب مستعمل شد . ( مجمل التّواريخ و القصص ، ص 406 ) ( 6 ) ص 4 ، س 20 - فطوبى لباب كبيت العتيق . . . : اين بيت از سعدى است . به نظر ، صحيح كلمهء « حواليه » ، « جواليه » با جيم موحّدهء تحتانى است كه جمع « جالى » و « جاليه » است ، يعنى جلاء وطن‌كننده و غريب و در اين بيت « جواليه » مسنداليه است و « من كلّ فج عميق » جار و